“Ik kan me niet herinneren dat we ooit met elkaar in aanvaring of ruzie gekomen zijn.”
In een landschap waar flink uit de kluiten gewassen familiale KMO’s welig tieren is Graphius ongetwijfeld één van de vele lichtende voorbeelden. Met familie samenwerken is niet altijd evident, maar heel vaak leidt het toch tot grote successen. Zo ook bij het broerderpaar Geers. Deze derde generatie Geers bouwde Graphius uit tot een verticaal geïntegreerde industriële drukkerij en boekbinderij met afdelingen in Gent, Brussel, Nazareth en Parijs. De integrale productie van boeken, magazines, catalogi en brochures gebeurt er volledig intern, waardoor de drukkerij de maximale controle behoudt over de doorlooptijd en de kwaliteit en zo is uitgegroeid tot één van de koplopers in hun branche. “Door diverse overnames van drukkerijen de voorbije jaren zijn we uitgegroeid tot de grootste grafische groep in België. We geloven sterk in consolidatie als strategie, om een rendabel grafisch bedrijf te blijven in een globale economie,” vertelt CEO Denis Geers. Hij staat samen met zijn broer en CFO Philippe aan het hoofd van Graphius. Wij zaten met deze ‘broers in business’ rond de tafel voor een boeiend dubbelgesprek.
Jullie grootvader André Geers richtte in 1928 Geers Offset op. Eind jaren ’70 namen jullie ouders Emiel en Micheline de drukkerij over. Waren jullie voorbestemd om in hun voetsporen te treden?
Denis: “Als kind kwamen we heel vaak over de vloer in de drukkerij, die toen nog in Oostakker-dorp lag. Oma en opa woonden er net achter en we kwamen geregeld langs om ’s middags onze boterham- men op te eten en om na school ons huiswerk te maken.”
Philippe: “Als jonge gasten deden we er uiteraard onze vakantiejobs. Ook thuis werd er onvermijdelijk veel over de drukkerij gepraat. We hebben het eigenlijk nooit anders geweten.”
Denis: “Eind jaren ’90 werden onze ouders geconfronteerd met de opkomst van het internet. De toekomst van het drukkersbedrijf was vrij onzeker door de toenemende digitalisering en daarom ging ik rechten studeren. Maar na mijn baliestage stelde ik vast dat ik toch al mijn vrije tijd in de drukkerij doorbracht. Van het één kwam dan het ander: in 2000 stapte ik in de zaak en mijn broer vergezelde me kort nadien.”
Philippe: “Ik heb Accountancy-Fiscaliteit gestudeerd. Ik had altijd wel ergens de ambitie om in de zaak te stappen. Maar net als Denis heb ik me nooit verplicht gevoeld. Het was gewoon een logische keuze.”
De juiste keuze, zo blijkt, want vandaag is Graphius een sterk bedrijf dat maar liefst dertien drukkerijen overkoepelt.
Denis: “Inderdaad, het laatste decennium kwam er een kentering, gezien papier een flinke heropwaar- dering kreeg. Door diverse strategische overnames levert Graphius – die naam bestaat trouwens sinds 2009 - tal van uiteenlopende diensten en speciali- saties aan een breed doelpubliek.”
Philippe: “Die verticale integratie is zonder twijfel onze grootste sterkte, samen met het feit dat wij alles intern doen. Onze 370 enthousiaste medewerkers staan elke dag paraat voor onze klanten om te zorgen voor steeds snellere leveringen van drukwerk van topkwaliteit. We beschikken hiervoor over een modern en uitgebreid machinepark.”
Denis: “We zijn trouwens niet alleen actief in België, maar ook in Frankrijk, Nederland, Groot-Brittannië en zelfs Amerika. Daar hebben we veel musea als klant, waarvoor we hoogstaande kunstboeken en catalogi maken. Dergelijke klanten eisen drukwerk van de allerhoogste kwaliteit en daarvoor zijn ze bij ons aan het juiste adres.”
Twee broers samen aan het hoofd van het familiebedrijf: hoe verloopt dat? Hebben jullie bijvoorbeeld een duidelijke rolverdeling?
Philippe: “Als CFO hou ik me bezig met het financieel management en met het personeel. Denis staat in voor het algemeen management en het commerciële luik. Het is een duidelijke taakverdeling volgens de zaken waar we goed in zijn en dat verloopt al sinds het begin voortreffelijk. Ik kan me niet herinneren dat we ooit met elkaar in aanvaring of ruzie gekomen zijn.”
Denis: “Ik denk dat het sowieso makkelijker is om een bedrijf te leiden met een familielid dan met een externe aandeelhouder. Onze ouders deden het ons voor en waren op dat vlak het lichtend voorbeeld. Ze zijn vandaag op pensioen, maar ze komen hier nog vaak over de vloer, bijvoorbeeld om ’s middags samen een hapje te eten. Ze houden graag nog een oogje in het zeil over hun twee zonen, denk ik (lacht). We vragen geregeld hun advies over bepaalde situaties of projecten.”
Zien jullie elkaar nog buiten de werkuren?
Denis: “We brengen sowieso al veel tijd met elkaar door op het werk, dus we zoeken elkaar niet bewust op in het weekend. We wonen ook niet meer in Oostakker - ik ben verhuisd naar Lochristi en mijn broer woont in Destelbergen. Als we elkaar in het weekend zien, is het hier in het bedrijf. Het is dan rustig en dan komen we vaak allebei wat werk inhalen.”
Philippe: “Uiteraard zien we elkaar op familiebijeen- komsten samen met onze echtgenotes en kinderen, maar dan gaat het eigenlijk nooit over de drukkerij. Er zijn dan genoeg andere dingen om over te praten. Er is ook een leven naast het werk.”
Wat houdt dat leven naast het werk zoal in voor twee drukke zakenmannen?
Denis: “We werken allebei heel veel, maar je moet het werk wel van je kunnen afzetten, anders hou je dat geen jaren vol. Ik ben hobbyboer, ik hou ervan om in de tuin te werken. In mijn moestuin kom ik echt tot rust. Ik breng ook graag tijd door met mijn gezin, ik heb twee energieke zonen.”
Philippe: “Ik heb twee dochters. Redenen genoeg om af en toe eens op mijn fiets te springen of een toertje te gaan lopen.” (lacht)
Denis: “Onze kinderen zijn trouwens, net als wij indertijd, al volledig doordrongen van de drukkerij.
Ze zijn hier graag geziene gasten en mijn oudste zoon heeft me al toevertrouwd dat hij hier ook wel zou willen werken als hij later groot is. Hij is natuurlijk nog maar acht, dus we zullen wel zien. Maar ik zal hem zeker niet tegenhouden. Het zou wel mooi zijn dat we opgevolgd worden door onze kinderen. Al vraag ik me soms af of het even vlot zou gaan met een neef en een nicht als met twee broers...”
Wat zijn de grootste uitdagingen in de grafische sector vandaag?
Denis: “Het is niet eenvoudig om goed geschoold personeel te vinden. Het probleem is dat studenten in grafische opleidingen leren werken op sterk verouderde machines, die in de meeste drukkerijen vandaag niet meer gebruikt worden. Ik heb dit al ter sprake gebracht in Febelgra, de federatie van de Belgische grafische sector, waar ik voorzitter van ben. Dus laat ons hopen dat er binnenkort verandering in komt.”
Philippe: “In ons bedrijf in het bijzonder is het een boeiende uitdaging om een kleine vierhonderd mensen, afkomstig uit verschillende bedrijfsculturen,samen te brengen. We doen ons best om het familiaal karakter van onze onderneming te bewaren, al heerst er onvermijdelijk heel wat hiërarchie, zeker bij de arbeiders. In elk geval staat de deur van onze bureau altijd open voor onze mensen, ze weten dat. We willen dat ze graag komen werken en ik ben toch wel trots dat we nauwelijks verloop hebben. We trekken ook veel jonge mensen aan, wat belangrijk is met het oog op de toekomst.”
Wat is jullie ambitie voor de toekomst? Is er nog verdere consolidatie op komst?
Denis: “De consolidatie die nu aan de gang is, zal nog een paar jaar aanhouden. We hebben nog heel wat plannen… Maar we willen niet groeien ‘om te groeien’, laat dat duidelijk zijn. We willen onze bestaande sites verder uitbouwen en onze efficiëntie en productiviteit optimaliseren. Overnames en samenwerkingengebeuren steeds met een specifieke visie, namelijk beter worden in wat we doen. De sterke speler blijven die we vandaag zijn: dat is onze grootste ambitie.”
